တရုတ္ျပည္ေရာက္ ဘ၀အေမာမ်ားနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား (၅)

မူဆယ္ကေနျပီး တရုတ္ျပည္ေရႊလီဖက္ကို ဗမာျပည္ထြက္ ကုန္္ပစည္းေတြ သုးံဘီး ဆိုက္ကားေပၚတင္ျပီး နင္းသယ္ ၾကတာေတြ လည္းရွိ တယ္။ အဲဒီလို မူဆယ္ဖက္ကေနျပီးေရႊလီကိုကုန္ဆြဲစားသူေတြက ေရႊလီကေန အျပန္ ကုန္ေတြ ျပန္သယ္ရတာေတြ လည္း ၇ွိတယ္။ သူတို႔အမ်ားစုကေတာ႕ အျပန္ကုန္ေတြက ဗမာရဲေပးရတာနဲ႔ မကိုက္ၾကလို႔ တခ်ဳိ႔ လည္းအျပန္ကုန္ မတင္ ေတာ႔ ဘူး-တခ်ဳိ႕ လည္း အဆက္အစပ္ မရွိၾကလို႕ အျပန္ကုန္မရၾကဘူး ေရႊလီကေန မူဆယ္ကို ပို႔တဲ႕ စားေသာက္ကုန္ အမ်ားစုကေတာ႕ တရုတ္ေတြက သူတို႔အဆက္ အစပ္နဲ႔သူတို႕ပို႔ၾကတယ္။တရုတ္အလုပ္ၾကမ္း သမားေတြပို႔ၾကတာအေတြ႔ရ မ်ားတယ္။ ဗမာျပည္က၀င္တဲ႔ ကုန္ေတြက ေတာ႔ တရုတ္ပိုင္္ က်ယ္ေကာင္မွာ စစ္ေဆး တာလည္းရွိတယ္။ မစစ္ေဆးတာ ေတြလည္းရွိတယ္။ ခ်ဳပ္ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဗမာျပည္တြင္း ပိုင္းထဲကေန တရုတ္နယ္စပ္ ေရာက္လာျပီး ကုန္ဆြဲစားသူေတြအမ်ားစုကေတာ႔ တလကုိ တဦး ခ်င္း ပိုေငြသုံးေသာင္းကေန တစ္သိန္း က်ပ္ ေလာက္ အထိပိုသူ ေတြရွိတယ္။ သူတို႔အလုပ္ေတြက အတက္ေရာက္ရင္ေတာ႔ မနင္း ႏိုင္ၾကေတာ႔လို႕  ဆင္းျပီး လူကိုယ္တိုင္ ျမင္းေတြ။ ႏြားေတြလို ရုန္းၾကရတယ္။ သူတို႔လုပ္ၾကတာကေတာ႔ အုန္းသီးဆိုရင္ တစ္လုးံ ကို သယ္ခ ျမန္မာေငြ  (၁၂) က်ပ္ရတယ္။ သုးံဘီးဆိုက္ကား တစီးကို အုန္းသီးအလုးံ(၂၅၀)ေလာက္ အထိ တင္ျပီးေတာ႔ နင္းၾက ဆြဲၾကတယ္။ အုန္းသီးတလုးံကို (၇၀)သား ပါတ္၀န္း က်င္ ရွိတယ္။ အုန္းသီးက အလုးံ(၂၅၀)ထက္ေက်ာ္တင္ရင္  အဆင္းေတြမွာ ဘရိတ္အုပ္ မရေတာ႔ဘူး။ သူတို႕ကုန္ဆြဲသူ အားလုးံကေတာ႔ တေခါက္ကို ဗမာေငြ(၃-၄-၅-၆) ေထာင္ ရၾကတယ္။

ဗမာျပည္ မူဆယ္ဖက္ကေန တရုတ္ျပည္၀င္ဖို႔ ဂိတ္ေၾကးက ဗမာပိုင္ဂိတ္ကို ငါးရာ(၅၀၀)က်ပ္ ေပးရတယ္။ လူ၀င္ခ အေနနဲ႔ သုးံရာ (၃၀၀)က်ပ္ ေပးရတယ္။ တရုတ္ဂိတ္က ေပးစရာမလိုဘူး တရုတ္က တႏိုင္တပိုင္ လုပ္စားခြင္႔ ေပးထားသလို႔ေပါ႔။ ေနာက္သံပုရာသီး ဆိုရင္ တအိတ္ကို သယ္ခ(၂၀၀)က်ပ္ရတယ္။ တအိတ္ကိုသံပုရာအလုးံေပါင္း  (၆၀၀-၇၀၀)အထိ ပါတယ္။ (၁၆)အိတ္ ေလာက္ပဲ တင္ျပီး သယ္ႏိုင္တယ္။ေကာ္ဖီမစ္။ ငါးေျခာက္။ ငါးျခမ္း။ ၾကက္သြန္။ ထန္းလ်ွက္။ မူဆယ္ မေရြးက ဖါနဲ႔လာတယ္။ေျပာင္းဖူးမိတ္။ အဲဒါေတြကေတာ႔ ဗမာျပည္တြင္းကေန  တရုတ္ျပည္၀င္ဖို႔ ကင္းလြတ္ ကုန္သတ္မွတ္ထားတယ္။ မႏၱေလး မေရြးက ေသတၱာနဲ႔လာ တယ္။အဲဒီေသတၱာေတြက။သယ္ခေသတၱာ တလုးံ  ကိုဗမာေငြတစ္ေထာင္ (၁၀၀၀)က်ပ္ရတယ္။ အခုေတာ႔ တရုတ္ဖက္က။ ေသတၱာေတြ ေပးမ၀င္ေတာ႔ဘူး။

က်န္းမာေရးအတြက္လို႔ ေျပာတယ္။ႏို႔ဆီဗူးဖါေတြလည္းသယ္ၾကတယ္။ တဖါကို(၃၀၀)သုးံရာက်ပ္သယ္ခရတယ္္။ အဲဒီ ဖါေတြက(၁၂) ဖါနဲ႔ (၁၅)ဖါအထိပဲ သယ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒီလို ကုန္ဆြဲလုပ္စားေနသူေပါင္း(၂၀၀) ပါတ္၀န္းက်င္ေလာက္ ရွိမယ္။တခ်ဳိ ႔ လခစားလုပ္သူ ေတြကေတာ႔ စရိတ္ျငိမ္း ရၾကတယ္။ တလကိုသုးံေသာင္း (၃၀၀၀၀) ကေနျပီး ငါးေသာင္း (၅၀၀၀၀)က်ပ္ရတယ္။ တခ်ဳိ႔လည္း ငါးေသာင္းေက်ာ္မယ္။လခစား လုပ္သူေတြက မနက္(၄)နာရီေလာက္ထျပီး လုပ္ၾက ရတယ္။သူတို႔ကေတာ႔လမ္းမွာနားရင္ ၾကာၾကာ နားလို႔ရတယ္။ေဖါက္သည္မရွိ  ကိုယ္ပိုင္သုးံဘီးဆြဲ ဆိုက္ကား မ၀ယ္ႏိုင္ သူေတြ။ လုပ္ရတာမ်ားတယ္။ သူတို႔က တေနကုန္နီးနီး လုပ္ၾကရတယ္။ ဗီြဗီြေဖ်ာ္ရည္ဖါေတြလည္း သယ္ၾကတယ္။ တဖါကို ဗမာေငြ ခုႏွစ္ဆယ္႔ငါး(၇၅)က်ပ္ ရတယ္။အမ်ားဆုးံ ဖါ(၅၀) သယ္တယ္။

ေနာက္ဗမာျပည္ထုတ္ အေမႊးတိုင္ေတြ သယ္တာလည္း ရွိတယ္။ အေမႊးတိုင္က အထုတ္ၾကီး တထုတ္ကို ႏွစ္ရာ (၂၀၀) က်ပ္ ရ တယ္(၂၅)ထုတ္ထက္ ပိုတင္လို႔မရဘူး၊ကုန္ဆြဲသူတိုင္း ပိသာခ်ိန္(၂၀၀)ႏွစ္ရာ ပါတ္၀န္းက်င္ေလာက္အထိ တင္ၾကတယ္္။ တေခါက္ကို ဆိုက္ကားဘီးေတြ မေပါက္ဘူးဆို (၂)နာရီနဲ႕ အေရာက္နင္းၾကတယ္။အသြားအျပန္ဆိုရင္ ႏွစ္နာရီခြဲ(၂-၃၀) သုးံနာရီ ေလာက္ ၾကာတယ္။တခါတခါနားရင္ ၁၀မိနစ္ (၁၅)မိနစ္နားၾကရတယ္။ ေနတအား ပူတဲ႔ အခါဆိုရင္ ႏွစ္ခါသံုးခါ နားရတယ္။ ကုန္ဆြဲ သူအမ်ားစုက ေရႊလီက်ယ္ေဂါင္တံတားမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ပင္ပမ္းၾကတယ္။ တခ်ဳိ ႔ဆိုရင္အခ်င္းခ်င္း ကူတြန္းေပးၾကရတယ္။ တေယာက္ခ်င္း ဆြဲတက္ေနာက္လူက သူ႔ဆိုက္ကား ခနရပ္ျပီး အရင္ တက္သူကို တြန္းေပးရတယ္။ျပီးရင္ ေနာက္လူကို အရင္တက္ ျပီးသူက ျပန္တြန္းေပးတယ္။ေနာက္ထပ္ အေတာ္ ျမင္႔တဲ႔ အတက္ၾကီးတခု ေရႊလီမစၥဴ ေဆးရုံေရွ႔က အတက္ၾကီးလည္း ေရႊလီတံတား ထက္ ပိုပင္ပမ္းတယ္။ မတ္ေဆာက္ၾကီးလို ျဖစ္ေနတယ္။ေရႊလီမွာ ေႏြရာသီဥတုက။ မမွန္ဘူး။အခုေန တအားပူျပီး ခနေန မိုးရြာရင္ ရြာတာ အဲလို ဒဏ္ေတြကို ကုန္ဆြဲသူေတြအမ်ားစု ခံၾကရတယ္။ တခ်ဳိးက ကုန္ဆြဲစရာ မရွိရင္ကုန္ထမ္းၾကတယ္။ အဲဒီကုန္ဆြဲသူေတြ အလုပ္ပါး လဆိုရင္ မပိုၾကဘူး။သူတို႔အသုးံျပဳတဲ႔ ဆိုက္ကားေတြက တစီးကိုယြမ္(၈၀၀)တန္ ရွိတယ္၊ (၄၀၀)ယြမ္တန္ လည္း ရွိတယ္။ (၄၈၀)ယြမ္ေပးရတာလည္း ရွိတယ္။သံအမာအေပ်ာ႔နဲ႔ ကုန္တင္ခံႏိုင္မွဳရယ္။ရည္ရွည္ ခံႏိုင္မွဳေပၚမွာ တည္ျပီး ေစ်းေပးရတယ္။။ သူတို႔ အားလုးံက ဗမာျပည္ပိုင္ မူဆယ္ဖက္ကို အခန္း ငွားျပီးေနၾကတယ္။  သူတို႔ငွားေနတဲ႔ အခန္း ေတြက တလကို ခုႏွစ္ေထာင္က်ပ္ (၇၀၀၀)ရွိတယ္။ ရွစ္ေထာင္(၈၀၀၀) က်ပ္ရွိတယ္္။

အဲဒီလုိ အခန္းမ်ဳိးေတြက ေရမီးမရွိဘူး။ တလကို တစ္ေသာင္းက်ပ္ (၁၀၀၀၀) အခန္းေနသူေတြလည္း ရွိတယ္။ သူတို႔ ေရမီးသုးံခေတြ က တလကို သုးံေထာင္(၃၀၀၀)ကေန ငါးေထာင္(၅၀၀၀)က်ပ္အထိ က်တယ္။ေနာက္အခန္းခ  တစ္ ေသာင္းေက်ာ္္လည္း ရွိတယ္။ ေရမီး ခုႏွစ္ေထာင္က်ပ္ က်သူေတြလည္း ရွိတယ္။သူတို႔ေနၾကတာေတြက မူဆယ္ ခရစ္ ယာန္ရပ္ကြက္။ ၄၅ကုန္း။ ေတာင္ရပ္ကြက္။ ေျမာက္ရပ္ကြက္။ မာန္၀ိန္းဂိတ္နား။ ေကာင္းမွဳေတာ္ရပ္ကြက္ မူဆယ္ျမိဳ႔ တြင္း အဲဒီရပ္ကြက္ေတြထဲမွာ သူတို႔လို အလုပ္ၾကမ္းသမား ေတြ အမ်ားစု အခန္းငွားေနၾကတယ္။

ဗမာျပည္ ေဒသစုံ။ေတာနယ္ေတြက ေနလာျပီး။လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ၾကတယ္။တခ်ဳိ ႔ လူလြတ္ေတြကေတာ႔ အခန္းကို ေလးငါး ေယာက္ေပါင္းျပီး ငွားေနၾကတယ္။တဦး သံုးေထာင္ ေလးေထာင္စုျပီးေတာ႔။အခန္းခ ေပးၾကရတယ္။ ေရမီး အပါ က်သေလာက္ ခြဲတမ္းခ်ျပီး ေပးၾကတယ္။အိမ္ေတြကသြတ္မိုးထရံကာ အိမ္ေတြ မ်ားၾကတယ္။ ကုန္ဆြဲသူေတြ အားလုံး တစ္ရက္သုးံေခါက္ထက္ ပိုမလုပ္ႏိုင္ဘူး တခါတေလ ဆိုက္ကားပ်က္တာလည္းရွိတယ္။

တခ်ဳိ႔လူလြတ္ေတြကေတာ႔ ထမင္းကို လေပးစားၾကတယ္။ တလကို သုးံေသာင္း(၃၀၀၀၀)က်ပ္ ေပးျပီးစားတယ္။ အဲလို လာလုပ္စား ေနသူေတြ အားလုးံဟာ မူဆယ္အာဏာပိုင္ထံ ဧည္႔စာရင္းတိုင္ျပီး ေနၾကရတယ္။ စေရာက္ေရာက္ခ်င္း (၅)ရက္တပါတ္ တခါတိုင္ရ တယ္။တရက္ ႏွစ္ရာက်ပ္ႏွဳံးံ တြက္ျပီးေပးရတယ္။ အဲဒီ ငါးရက္ျပည္႔ရင္ (၁၀)ရက္ (၁၅)ရက္ ေနာက္တခါ ထပ္တိုင္ရတယ္။ အဲဒီ ေနာက္အမ်ားဆုးံ တလဧည္႔စာရင္း တိုင္ခြင္႕ေပးတယ္။တရက္လြန္ရင္ ငါးရာဒဏ္ေငြ ရိုက္တယ္။ ဧည္႔စာရင္းတိုင္ရတာက (၁၀)ႏွစ္ ေက်ာ္ျပီဆိုရင္ တေယာက္ႏွစ္ရာက်ပ္ ေပးရျပီ။မူဆယ္မွာ ေဒသခံရွမ္း ေတြထက္ ဗမာျပည္အတြင္းမွာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ဖို႔ ခက္ခဲၾကလို႔ တရုတ္နယ္စပ္ မူဆယ္ ေရာက္လာျပီး လုပ္စား ေနၾကသူ။ ဗမာျပည္တြင္း ေတာနယ္ေဒသစုံက ေရာက္ေနသူေတြ ပိုမ်ားတယ္လို႔ ေျပာရင္ ရတယ္။။

                                                                                                           ဟိန္းႏုိင္ (မႏၱေလး)။