က်ေနာ္ ဆံုခဲ့ဖူးသည့္
ဦး၀င္းတင္
...................
ယခုလို ဒီဇင္ဘာေဆာင္းေငြ႔ေတြ ေ၀ဆဲကာလ...
က်ေနာ့္ရင္ထဲ ျမဴေမွာင္ေတြ
အံု႔ဆိုင္းပိတ္ဖံုးေနခဲ့သည္မွာ ၾကာပါျပီ၊ ယခုေလာေလာဆယ္ က်ေနာ္၏ ႏွလံုးအိမ္တြင္
တြယ္ျငိေနေသာ အျဖစ္တခုကေတာ့ ဦးေလး ဦး၀င္းတင္၏ နရသိန္အက်ဥ္းသား ဘ၀ပင္
ျဖစ္ပါသည္။
မွန္ပါသည္။
"My Prison Life With U Win Tin"
ဆရာဇင္လင္းေရးသားေသာ ဤေဆာင္းပါးကို က်ေနာ္သည္
တိုက္ဆိုင္စြာ သိခြင့္ၾကံဳခဲ့ပါသည္။ ႏွစ္ရွည္ရွည္ ေထာင္ထဲတြင္ ရွည္ၾကာစြာ
အထိန္းသိမ္းခံရ အဖိႏွိပ္ခံရေသာ က်ေနာ္တို႔ဆရာ ဦး၀င္းတင္၊ ယေန႔အဖို႔ ဦးေလး
(၇၂)ႏွစ္ ရွိပါျပီ။ ေထာင္ထဲ အဖမ္းခံရျပီဆိုကတဲက စဥ္ဆက္မျပတ္ ေက်ာက္ကပ္ေရာဂါ
အူက်ေရာဂါ လည္ပင္း အ႐ိုးက်ီးေပါင္းတက္ေသာ ေရာဂါႏွင့္ အျမဲလို မမာမက်န္း
ျဖစ္ေနခဲ့ရရွာပါသည္၊
က်ေနာ့္မွာ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္စြာ ထိုေဆာင္းပါးပါ အခ်က္အလက္ကို သိရွိကတည္းက
မ်က္ရည္က်မိပါသည္၊ ျပင္းထန္ေသာ ေရာဂါသည္၊ သက္ၾကီးရြယ္အိုကို လူငယ္ေတြႏွင့္
အတူတကြ တမံတလင္းေပၚ လွဲအိပ္ခိုင္းသတဲ့ဗ်ာ။ ဒါဟာ အက်ဥ္းေထာင္၏ အေသးစား
ၫွဥ္းပန္းမႈ၊ အက်ဥ္းသား(ႏိုင္ငံေရးသမား)ေတြ လႊတ္ျပီေဟ့ဆိုလွ်င္ က်ေနာ္တို႔မွာ
ဦးေလး ဦး၀င္းတင္ ပါလာႏိုးႏိုး ေခါင္းေထာင္ လည္ဆန္႔ခဲ့မိတာ အၾကိမ္ၾကိမ္။
က်ေနာ္တို႔ ဦးေလး ဦး၀င္းတင္ မပါေရးခ် မပါခဲ့။ စႏၵရားဆရာ ဦးခ်စ္ေဆြ
သီဖဲြ႔ခဲ့ေသာ `ရက္စက္မႈအေပါင္း သရဖူေဆာင္းခဲ့သည္´သီခ်င္းကို ရင္ထဲမွ လႈိက္၍
ေအာ္ဟစ္ပစ္လိုက္ခ်င္ပါသည္၊
ဦးေလး ေလွခြက္ခ်ဥ္းက်န္ အလံမလဲပါ။ အက်ဥ္းေထာင္ထဲ သူေျပာေသာ စကားမ်ားက သက္ေသ
ခံေနပါသည္၊
`ႏိုင္ငံေရးသမားအစစ္ဟာ ပါလီမန္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္။ အက်ဥ္းေထာင္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္
အေကာင္းဆံုး လုပ္ေဆာင္သြားလိမ့္မည္´
A true
politician will do his best wherever he is, whither in parliament or in
prison.
ေနာက္ သူေျပာခဲ့ေသာ စကားမ်ားရွိပါေသးသည္၊ `အာဏာရွင္တို႔သည္ က်ဳပ္တို႔
ခႏၶာကိုယ္သာ ထိန္းသိမ္းႏိုင္တာပါ။ ၀ိညာဥ္ကိုေတာ့ မထိန္းသိမ္းႏိုင္ပါဘူး´ဟူ၍။
`ႏိုင္ငံေရးသမားစစ္စစ္ဟာ ဥယ်ာဥ္မႉးနဲ႔ တူပါတယ္၊ အသီးအပြင့္ အက်ဳိးကို
ခံစားခြင့္မၾကံဳေသာ္လည္း အနာဂါတ္ကာလ မ်ဳိးဆက္ေတြ အတြက္ပါ။
x x x
လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္(၂၀)၊ ယခုကဲ့သို႔ ႏွင္းေငြ႕႐ိုက္ေသာ
ဒီဇင္ဘာလ၊ မႏၱေလး။ ဟံသာ၀တီ သတင္းစာတုိက္မွ ဧည့္သည္မ်ားကို ခရီးဦးၾကိဳသည္။
အသားျဖဴျဖဴ၊ အရပ္ မနိမ့္မျမင့္။ ရွပ္အကၤ်ီျဖဴ၊ ခ်ည္ပုဆိုး။ ေတာက္လက္ေနေသာ
မ်က္လံုးအေရာင္မ်ားကား သူ၏ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားကို ေဖာ္ျပလ်က္ ရွိသည္။
`အေတာ္ပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ေမွ်ာ္ေနတာ´
သူ၏ တည္ျငိမ္၍ အိေျႏၵမ်က္ႏွာ၊ ေႏြးေထြးေသာအျပဳံးကို စာေရးဆရာျမသန္းတင့္တို႔
စာေရးဆရာ အဖဲြ႔မွ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္စြာ ျပန္လွန္ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္၊ ထိုစဥ္က ဟံသာ၀တီ
သတင္းစာအယ္ဒီတာခ်ဳပ္။ မႏၱေလးဟံသာ၀တီသတင္းစာသည္ ျမန္မာျပည္ တနံတလ်ားတြင္
ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားလွသည္၊ ဦးေလး ဦး၀င္းတင္၏ ေခါင္းၾကီးအေရးအသား၊ စေနတလ၀ုိင္း
ေ၀ဘန္ေရး။ ေဖာ္ျပ ေသာ ကာတြန္းမ်ား အျခားသတင္းစာမ်ားထက္ လူထုက ပို၍အားေပး၀ယ္ယူ
ၾကည့္႐ႈၾကသည္၊ က်ေနာ္သည္ ဦးေလးတို႔ သတင္းစာႏွင့္နီးေသာ ေနအိမ္တြင္ေနရကား
ဦးေလး ဦး၀င္းတင္ထံ ခ်ဥ္းကပ္ကာ စာေပေရးရာမ်ား သူ အခ်ိန္အားရသေရြ႕
ေဆြးေႏြးျခင္းကို ဦးေလး ဦး၀င္းတင္က က်ေနာ့္လို အသက္
(၂၀)၀န္းက်င္လူငယ္တဦးကို ကိုယ္ႏွင့္ တန္းတူေပါင္းပါသည္။ သူ
မအားလပ္သည့္အခါတြင္ က်ေနာ္သည္ အလိုက္တသိ ေထာင့္တေထာင့္တြင္ ထိုင္ကာ ဦးေလး၏
လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ထိုင္၍ ေငးေမာေနမိပါသည္၊ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္ အခ်ဥ္းႏွီး
အခ်ိန္မျဖဳန္းတီးခဲ့ပါ၊ လက္ထဲတြင္ ဆရာမၾကီး ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ သူလိုလူ စာအုပ္
လက္ၾကားၫွပ္လ်က္၊ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ က်ေနာ္ခ်ဥ္းကပ္ေနေသာ သတင္းစာဆရာၾကီးသည္
အရည္အခ်င္းျပည့္၀၍ အေမရိကန္ သတင္းစာဆရာ လူငယ္တဦးအေၾကာင္း ဖြဲ႔ႏြဲ႔သည့္ `ကြိ´
၀တၳဳကုိ ရွားရွားပါးပါး ဘာသာျပန္ခဲ့သူ။ `ကြိ´သည္ ဆရာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္
ဦးခ်စ္ေမာင္၏ လက္စဲြစာအုပ္မဟုတ္ပါေလာ၊
လူ႔ေဘာင္ လူ႔ေလာကတြင္ အရာရာ အနစ္နာအခံဆံုး၊ အခ်ဳိးျခံဆံုး၊ ပရအက်ဳိးအတြက္ အသက္
ေသြးေခၽြး ရင္းႏွီးခဲ့သူမ်ား၊ ထိုစဥ္ထဲက က်ေနာ္ ဦးေလး ဦး၀င္းတင္ကို
သိခဲ့ပါသည္၊ ဆရာဦး၀င္းတင္လို အေနအထိုင္ အလြန္က်စ္လစ္ျပီး ပညာ အလြန္ ေကာင္းေသာ
လူပ်ဳိၾကီးတဦးကို သိနားလည္ရန္ အင္မတန္ ခဲယဥ္းတတ္ပါသည္၊ မိုးေကာင္းသို႔
ခရီးသြားၾကေသာ စာေရးဆရာမ်ားကို ဆီခ်က္ေခါက္ဆဲြေကၽြးရန္ စီစဥ္ေသာအခါ၊
သတင္းစာလုပ္ငန္းတြင္ အလုပ္ထဲနစ္ေနသူမ်ားကို ေကၽြးေမြးဖို႔
အကူအညီေပးခဲ့ဖူးပါသည္၊ ဆရာျမသန္းတင့္က သူ႔ ရင္းႏွီးေသာ သူငယ္ခ်င္းကို တစံုတရာ
ေနာက္ေျပာင္ေနပါသည္။ သူကား တည္ျငိမ္ေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္ ျပဳးလ်က္။
သတင္းစာေဖာင္ ျဖည့္ရန္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေရာက္လာေသာ
သတင္းအသစ္မ်ားကိုေသာ္လည္းေကာင္း ဧည့္သည္မ်ား စား ေသာက္စဥ္ စားပဲြေရွ႔တြင္
အခ်ိန္မွီ သြက္လက္ဖ်တ္လတ္စြာ ေရးေနသည္မ်ားကို က်ေနာ္ အံ့ၾသေနမိပါသည္၊
ဆရာဦး၀င္းတင္သည္ ကြိလို ဦးခ်စ္ေမာင္လို သတင္းစာဆရာ အစစ္ေပတကား။
ဟံသာ၀တီသတင္းစာ ပိတ္ခ်ိန္တြင္ ဦးေလးဦး၀င္းတင္သည္ ရန္ကုန္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ကာ
လမ္းမေတာ္ပိုင္ လမ္းသစ္ရပ္ကြက္ အခန္း တခုတြင္ ေနထိုင္ပါသည္၊ သူ အခ်ိန္အား
မယူပါ၊ လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ သူ၏ေဆာင္းပါးမ်ား ပလူပ်ံသလို ထြက္ေပၚလာခဲ့
ပါသည္၊ က်ေနာ္ ရန္ကုန္ေရာက္တုိင္း ဦးေလးဦး၀င္းတင္ဆီ ၀င္ျဖစ္ပါသည္။
သူ၏စားပဲြတြင္ ေရးလက္စစာမူမ်ား။ ဖတ္လက္စ စာအုပ္မ်ားကို ေငးၾကည့္မိရင္း
က်ေနာ္သည္ အားအက်ၾကီးက်မိပါသည္၊ စပယ္ျဖဴမဂၢဇင္းတြင္ သူ လစဥ္ေရးေသာ
ေပၚသစ္ကေလာင္ အမည္ခဲြႏွင့္ ပန္းခ်ီေဆာင္းပါးမ်ားကို ၾကိက္ႏွစ္သက္ေၾကာင္း
ေျပာေသာအခါ သူသည္ `ဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားဖတ္သလား´ဟု ၀မ္းသာ လႈိက္လွဲ ရွိေနရွာသည္။
က်ေနာ္လို သာမန္လူငယ္ တဦးအေပၚ တန္ဖိုးထားကာ စိတ္ရွည္စြာ ရွင္းလင္းျပေနပါသည္၊
သူသည္ ပန္းခ်ီပညာ၊ ပန္းခ်ီသေဘာတရား၊ ပန္းခ်ီပညာ တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားအေပၚ
ေက်ညက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးအျဖစ္ ေနာက္ဆက္ တဲြေတြ ရွိလာခဲ့ပါသည္။
က်ေနာ္သည္ စာေရးဆရာမ ၾကည္ေအးေရးသားေသာ ကိုကို႔ႏွမ
ျမနႏၵာ ၀တၳဳထဲမွ ပန္းခ်ီဆရာ လူပ်ဳိၾကီး ဦးတင္ေမာင္ကို အမွတ္ရေန မိပါေသးသည္၊
ဦးတင္ေမာင္သည္ အလြန္သန္႔စင္ေသာ လူပ်ဳိၾကီးစင္စစ္ျဖစ္ေၾကာင္းကို
အေသးစိတ္ေရးဖဲြ႔သြားပါသည္၊ ထိုအခါ ျမနႏၵာ၏ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ေဒါက္တာ သာဦးေက်ာ္က
မိန္းမမႈေပြေသာအခ်ိန္၌ - ေယာက်္ားဆိုတာ အတူတူပါပဲ - အျပန္အလွန္ ျငင္းဆိုမႈ၌
ျမနႏၵာ၏ စကားမွာ `ဒီမယ္ ကိုကို။ ေယာက်္ားဟူသေရြ႕ကို အိပ္ရာထက္ကိစၥ
အေရးၾကီးတယ္မထင္ပါနဲ႔။ ကိုတင္ေမာင္ဟာ ကိုကိုထင္သလို မဟုတ္ပါဘူး´ေျပာသည္ကို
ေတြ႕ရွိရပါသည္၊ က်ေနာ္မွာ ဦးေလးဦး၀င္းတင္၏ စာေပအသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ သူ၏
ကြယ္ရာ အလြန္လူမႈေရးစည္းကမ္း ေစာင့္စည္းေသာ ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ ၾကားသိရေသာအခါ
က်ေနာ္သည္ အလြန္ေက်နပ္အားရမိပါသည္၊ က်ေနာ္၏ စာရိတၱခိုင္ခန္႔မႈသည္
ဦးေလးဦး၀င္းတင္က က်ေနာ့္ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပျဖစ္ေနပါေသးသည္။
x x x
ေဆာင္းဦးသစ္အခ်ိန္တြင္ ဦးေလးဦး၀င္းတင္အဖို႔
ရွစ္ေလးလံုး ႏိုင္ငံေရးအခါ၌ ပထမဦးစြာ စာေရးဆရာသမဂၢအဖဲြ. ဥကၠဌျဖစ္ပါသည္။
ေနပူရွိန္ေကာင္းဆဲ ေရွ႕ဆံုးမွ အလံကိုင္ခ်ီတက္ လာသူသည္ မ်က္မွန္ထူထူႏွင့္
လက္သီးဆုပ္ေၾကြးေၾကာ္လာသူမွာ က်ေနာ္တို႔ဦးေလး ဦး၀င္းတင္မွလဲြ၍
မည္သူရွိေသးသနည္း။ သူ၏ နဖူးတြင္ ေခၽြးမ်ားသီးကာ တကိုယ္လံုး ေခၽြးတို႔မွာ
ေရခ်ဳိးသကဲ့သို႔ ရႊဲစိုေနသည္။
က်ေနာ္ မႏၳေလးမွ ေရာက္လာခ်ိန္တြင္
ဦးေလးဦး၀င္းတင္ေနာက္မွ ဖ၀ါးကပ္လုိက္ပါလာေသာ ေန႔ရက္ကား က်ေနာ္ မေမ့ႏိုင္ေသာ
ေန႔ရက္ျဖစ္ပါသည္။ က်န္းမာေရးခ်ဳိ႔ငဲ့၍ ႏွာေခ်ဆတ္ေနေသာ က်ေနာ့္ေခါင္းေပၚ
ဆရာေမာင္မိုးသူကား မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါ အုပ္မိုးေသာ အခါ က်ေနာ့္အား
ျပံဳး၍အားေပးသလို လွမ္း၍ ၾကည့္လိုက္ပါသည္၊ ဘားလမ္းအေဆာက္အဦတခုတြင္
ဦးေလးဦး၀င္းတင္ တေနကုန္ အစည္းအေ၀းထိုင္ကာ ေျပာဆိုလႈပ္ရွားမႈကား က်ေနာ္၏
မွတ္ဥာဏ္မွ ႐ုပ္ပံုလႊာျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္ ဦးေလးဦး၀င္းတင္သံေယာဇဥ္ႏွင့္
ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မႏၱေလး မျပန္ျဖစ္ခဲ့ပါ၊ မႏၱေလးမွ ေဆြမ်ဳိးမိဘေတြက
စိတ္ပူေသာ္လည္း က်ေနာ္သည္ ဦးေလးဦး၀င္းတင္ ႏုိင္ငံေရးသံသရာထဲ
ပူးတဲြလည္ပတ္ေနခဲ့ပါသည္၊ ထိုအခ်ိန္တုန္းက က်ေနာ္ အဆုတ္ေရာဂါဖိစီးကာ
ပိန္ခ်ဳံးေနခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္၊
သို႔တုိင္ လမ္းမေတာ္ရပ္ကြက္ လမ္းသစ္ရိပ္သာမွ သူ၏ေနအိမ္အခန္းသို႔ က်ေနာ္
မၾကာမၾကာ ေရာက္ရွိေနတတ္ပါသည္၊ သူ၏ ဧည့္ခန္းစားပဲြေပၚ၌ ေရးလက္စ စာမူၾကမ္းမ်ား၊
ဖတ္လက္စစာအုပ္ေတြကလည္း ေလးငါးဆယ္အုပ္။ ဦးေလးဦး၀င္းတင္သည္ သူ.အလုပ္အတြက္
မအိပ္မေန အသက္ရွည္ေနမည့္သူတကား၊ ဆရာဂ်ာနယ္ေက်ာ္ ဦးခ်စ္ေမာင္အေၾကာင္း
`သူလိုလူ´။ ဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၏ `မုန္တိုင္းထဲကလူ´တို႔မွာ
စိတ္ကူးအိပ္မက္မဟုတ္ပါ၊ ျမန္မာႏုိင္ငံ သတင္းစာေလာကတြင္ ဦးခ်စ္ေမာင္၊
လူထုဦးလွတို႔အျပင္ အေတာ္ဆံုး အထက္ျမက္ဆံုး အရည္အခ်င္းျပည့္၀ဆံုးဆိုသည္ကို
စာေရးဆရာၾကီးျမသန္းတင့္ႏွင့္ မၾကာမၾကာ ေျပာျဖစ္ၾကသည္။
ေနာက္ပိုင္း သူ၏အိမ္ကို က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ သူသည္ သူေနထိုင္ရာ လမ္းသစ္ရိပ္သာမွ
ခြာကာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္သို႔ သြားေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊
စာေရးဆရာသမဂၢ ဥကၠဌအျဖစ္မွ ႏႈတ္ထြက္ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း က်ေနာ့္အား ရွင္းလင္း
ေျပာဆို ေနပါသည္။ စာေရးဆရာသမဂၢတြင္ က်ေနာ္လည္း ပါ၀င္ေနေလရာ စာေရးဆရာအဖဲြ႔က
ႏႈတ္ထြက္ကာ က်ေနာ့္ကိုပါ သူႏွင့္ လိုက္ပါဖို႔ ေခၚပါေသးသည္။ ထိုအခ်ိန္တုန္းက
က်ေနာ္၏ က်န္းမာေရး အေျခအေနကား ဆိုး၀ါးလ်က္ ရွိေနေပရာ ၀မ္းနည္းစြာ ေစာင့္ကာ
ေနမိသည္။ အျမဲတမ္းလိုပင္ က်ေနာ္ ေမာပမ္းႏြမ္းနယ္လ်က္ရွိပါသည္။ စာေရးဆရာသမဂၢ
လက္က်န္စာေရးဆရာတို႔ ျပန္လည္ဖဲြ႔စည္းကာ မဲႏွင့္ အမႈေဆာင္ေရြးခ်ယ္သည္ကို
က်ေနာ့္အား ေမးေနပါသည္။ ဥကၠဌ ပါရဂူ၊ ဒုဥကၠဌ ဆရာမ ခင္ေဆြဦး၊ အတြင္းေရးမႉး
ဆရာနတ္ႏြယ္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသည့္အခါ `ေကာင္းတယ္။ ေကာင္းတယ္။ ဆက္လုပ္ၾကပါ´ဟု သူက
ေက်နပ္စြာ ေျပာဆိုေနပါသည္၊ စာေရးဆရာသမဂၢအေပၚ၌လည္း သူ၏ သံေယာဇဥ္ကား မျပတ္ပါ၊
က်ေနာ္က စာေရးဆရာၾကီးတခ်ဳိ႕ကို ဆရာဦး၀င္းတင္တေယာက္ ႏိုင္ငံေရးေလာက
ေျခစံုပစ္၀င္မည္ေျပာျပေတာ့ ဆရာျမသန္းတင့္ ႏွင့္ အေပါင္းပါ ဆရာမ်ားက ဦးေလးကို
`ကို၀င္းတင္က ရသစာေပအေရးလည္း ေကာင္းတယ္ဗ်။ ဘာသာျပန္လည္း ေတာ္တယ္။
သတင္းစာဆရာရဲ႕ အရည္အခ်င္းျပည့္၀တယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကို စာေရးဆရာ
သတင္းစာဆရာအျဖစ္နဲ႔ပဲ ျမင္ခ်င္တယ္ဗ်ာ´ဟု လႈိက္လွဲ စြာ ေျပာေနၾကသည္၊ က်ေနာ္ကား
အရြယ္ေကာင္းေသာ လူငယ္တဦးအေနႏွင့္ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနသည္၊ ဦးေလးဦး၀င္းတင္၏
နစ္ျမဳပ္မႈ၊ ရင္းႏွီးမႈကို ႏွေျမာေနမိတာေတာ့ အမွန္ပင္၊
ဦးေလးဦး၀င္းတင္လိုလူမ်ဳိး စာေပနယ္တြင္ အစားထိုး၍ မရႏိုင္ပါ၊ သတင္းစာေလာကမွ
ထိပ္တန္းသတင္းစာဆရာၾကီးတဦးကို က်ေနာ္တို႔ စာေပနယ္မွ အဘယ္မွာ
စေတးခ်င္ပါမည္နည္း။ သို႔ေသာ္ ဦးေလးဦး၀င္းတင္သည္ ဘာဘဲလုပ္လုပ္
အစြမ္းကုန္လုပ္တတ္သူျဖစ္ပါသည္။ သူသည္ အေနရဲ အေသရဲသူျဖစ္ေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔
သိေနပါသည္၊ က်ေနာ္ သူ႔ကို က်ေနာ္ မႏၱေလးျပန္ခါနီး ႏႈတ္ဆက္ ကန္ေတာ့ျပီး
ျပန္ထခ်ိန္၊ က်ေနာ့္မွာ မ်က္ရည္မ်ားလည္ေနမိသည္။ သူသည္ ခြန္အားရွိေသာ
အျပံဳးႏွင့္ က်ေနာ့္ပုခုံးကို လွမ္းပုတ္ကာ ႏွစ္သိမ့္ေနပါသည္။
ဦးေလးဦး၀င္းတင္၏ ရင္ထဲ၌ သမိုင္း၀င္စကားမ်ား စီကံုးေနေပလိမ့္မည္၊
`က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ျမန္မာျပည္ ကံၾကမၼာ၊ ဦးေလးရဲ႕ ကံၾကမၼာေပါ့´
က်ေနာ့္ရင္ထဲမွ စကားလံုးမ်ား ႏႈတ္ဖ်ားသို႔ ေရာက္မလာခဲ့ပါ၊ ေလွကားအဆင္း သူက
ေလွကားထိပ္တြင္ ရပ္လ်က္ က်ေနာ့္အား လွမ္းၾကည့္ျပီး...
`ခင္ဗ်ား က်န္းမာေရးလဲ ဂ႐ုစိုက္ဦးဗ်ာ´
က်ေနာ္ ေခါင္းသာ ညိတ္၍ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏုိင္ပါ၊
သည္အခ်ိန္မွစ၍ ဦးေလးဦး၀င္းတင္ ေထာင္ထဲ၀င္သြားသည္အထိ ေတြ႔ခြင့္ မၾကံဳေတာ့ပါ၊
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လြမ္းရက္ေတြ ရွည္ၾကာေနခဲ့ပါသည္။
က်ေနာ္ခ်စ္ေသာ ဦးေလးဦး၀င္းတင္၊ စာဖတ္သူႏွင့္ စာေပမိတ္ေဆြမ်ားခ်စ္ေသာ ဦးေလး၊
ျပည္သူတရပ္လံုးခ်စ္ေသာ ဦးေလး ဦး၀င္းတင္ကို ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုမည္ဟု
အေမွ်ာ္လင့္ၾကီး ေမွ်ာ္လင့္လ်က္ ရွိပါသည္၊ ေကာင္းကင္တြင္ လြတ္ေျမာက္မႈ အရသာကို
အျပည့္အ၀ ခံစားႏိုင္ပါေစသတည္း။
သင္တို႔သည္ လူပီသလွ်င္၊ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာကို ေစာင့္စည္းလွ်င္၊ အရွက္တရား ရွိလွ်င္
က်ေနာ္တို႔ ဦးေလး ဦး၀င္းတင္ကို အျမန္ဆံုး လႊတ္ပါေလေတာ့။
(ဆရာဇင္လင္းရဲ႕
"My Prison Life With U Win
Tin"ေဆာင္းပါးကုိ
ဖတ္႐ႈျပီး စာေရးသူက ဒီေဆာင္းပါးကို ခ်က္ခ်င္း ေကာက္ေရး လိုက္တာပါ။
ေဆာင္းပါးအမည္နဲ႔ ကေလာင္အမည္ကို ေဖာ္ျပမေပးပါ၊ )
