|
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
အပယ္ခံေတာင္တန္းသားတေယာက္အေၾကာင္း မင္းလြင္ (ရွမ္းျပည္)
အေမကေတာ့က်ေနာ္ေဘာလံုးပြဲကိုက္ေနလို႕ အိပ္ေရးပ်က္ေနတာကို သိေသာေၾကာင့္
အိပ္ရာေစာေစာမႏိုးပါ။ နံနက္ပိုင္း ဘီဘီစီ အသံလာမွသာ က်ေနာ္ အိပ္ရာမွ
လူးလဲထၿပီး အေမခ်က္ထားသည့္ ႏြားႏို႕ခဲေၾကာ္ႏွင့္ ထမင္းကို စားရသည္မွာ
ၿမိန္လွသည္။ ဒီအခ်ိန္ မွာပဲ သူငယ္ခ်င္းက ေရာက္လာလို႕ အျပင္ထြက္စရာ
အေၾကာင္းဖန္လာသည္။ သူငယ္ခ်င္းက ခရစ္ယာန္ မိဘမဲ့ေဂဟာ သြားၿပီး အလွဴလုပ္မည္။
အဲ့လိုပြဲမ်ဳိးဆို က်ေနာ္ လုပ္အားေပးလွဴရမွာ ၀ါသနာပါသည္။ ညပိုင္းမွာအလွဴရွင္သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းဆက္သတင္းေပးပို႕လာပါသည္။ စကၤာပူေဆးရံုမွ ပူပူေႏြးေႏြးဆင္းလာတဲ့ က်ေနာ့္ ပါတနာ တေယာက္ အေျခအေနမေကာင္း၍ ေဆးရံုျပန္တင္ရၿပီတဲ့၊ သူ႕အေၾကာင္းကို စံုစမ္းထားတဲ့က်ေနာ့္ကို ေဆာင္းပါးရွည္ေရးပါတဲ့၊ သူလည္း မိဘမဲ့ကေလးတဦး ျဖစ္ခဲ့တာကို မီးေမာင္းထုိးျပေပးပါတဲ့၊ စစ္ရာဇ၀တ္ေကာင္တစ္ဦး၏ ေနာက္ဆံုးဘ၀နိဂံုးကို ျပည့္စံု သြားေအာင္ ေဖာ္က်ဴးေပးပါတဲ့၊ စတဲ့- - -စတဲ့ တုိက္တြန္းခ်က္ေတြနဲ႕သတင္းေကာင္းေပးလာပါတယ္။
ပါတနာ့ကို က်ေနာ္ စသိခဲ့ရသည္မွာ မဂၢဇင္းမ်ားမွျဖစ္သည္။ စစ္ကိုင္းရွိ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားဖြံ႕ၿဖိဳးေရးတကၠသိုလ္မွာ ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက လစဥ္ထုတ္သူတို႕ေက်ာင္းမဂၢဇင္းမ်ားကို ေပးပို႕ေသာေၾကာင့္ စတင္ျမင္ဖူးခဲ့ရသည္။ ထိုစဥ္က ပါတနာဟာ အေနာက္ ေျမာက္တုိင္း-တုိင္းမွဴးအျဖစ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနေသာေၾကာင့္ စစ္ကုိင္းဖြံ႕ၿဖိဳးေရးတကၠသိုလ္ကို မၾကာခဏလာေရာက္ စစ္ေဆး တတ္သည္။ (၉) မမ-ပစၥတုိကို ေက်ာင္းလာတုိင္း ခ်ိတ္ဆြဲတတ္တာေၾကာင့္ လုပ္ၾကံမွာကိုေၾကာက္တတ္သူဟု ယူဆမိသည္။ (၂၀၀၂) ခုႏွစ္၊ ႏွစ္ဦးပိုင္းမွာ တုိင္းမွဴးေတြ ရာထူးတက္ေတာ့ သူလည္း ေလေၾကာင္းရန္ကာကြယ္ေရးရာထူးရသြားသည္။ ဗိုလ္ေရႊမန္း ကေတာ့ စပါးအစုိက္ေကာင္းတာေၾကာင့္ ဗိုလ္သန္းေရႊက ေျခေတာ္ရင္းသုိ႕ ေခၚထားသည္။ (၂၀၀၂) ႏွစ္ဦးပုိင္းမွာ အမည္မသိ တုိက္ေလယာဥ္ႏွစ္စီး ျမန္မာ့ေလပိုက္နက္ထဲ ျဖတ္သန္းသြားတာေၾကာင့္ ဗိုလ္သန္းေရႊ၏အဆူအဆဲကို ေကာင္းေကာင္းခံလုိက္ရ သည္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ဓါတ္မက်သြားပါ။ ထုိႏွစ္မတ္လ (၂၁-၂၃) ရက္မ်ားတြင္ ဧရာ၀တီတုိင္းအတြင္းခရီးလွည့္လည္ကာ အန္အယ္လ္ဒီႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဘယ္ေတာ့မွ အာဏာလႊဲမွာမဟုတ္ေၾကာင္း ေညာင္တုန္းႏွင့္ပုသိမ္ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ မိန္႕ခြန္း ေခၽြခဲ့သည္။ ဆုလဒ္အျဖစ္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ လွစ္ဟာေနတဲ့ဗိုလ္ခ်ဳပ္တင္ဦး၏အတြင္းေရးမွဴး (၂) ေနရာကိုရခဲ့သည္။ ဒီလိုနဲ႕ အတြင္းေရးမွဴး (၁)၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အဆင့္ဆင့္ရာထူးတုိးခဲ့သလို `ဒီပဲယင္းစစ္ရာဇ၀တ္ေကာင္´ ဘြဲ႕ကိုပါခ်ီးႁမွင့္ခံခဲ့ရသည္။ ေတာ္လွန္ေရးေသြး ရဲရဲေတာက္ေသာ မိဘႏွစ္ပါး ယေန႕တုိင္ မိမိ၏မိဘ
ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာကိုမသိရွာေသးေသာ ေတာင္တန္းသား-ပါတနာဘ၀ကား သနားစရာပင္။ မိခင္သည္ (၁၉၄၄) ခုႏွစ္၊
အာရွလူငယ္အစည္းအရံုး ကရင္နီျပည္တြင္ ဖြဲ႕စည္းေသာအခါ ထင္ရွားတက္ၾကြ ရွမ္းျပည္နယ္၏ပထမဆံုး ႏိုင္ငံေရးလုပ္ရွားမႈအစဟုေခၚတြင္ထုိက္သည့္ ဦးတင္ဧ (တင္ဧ-ရွမ္းျပည္) ဦးေဆာင္သည့္ ေညာင္ေရႊၿမိဳ႕မွ `အလင္းေရာင္´ စာၾကည့္တုိက္သည္ ရွမ္းျပည္ႏိုင္ငံေရး၏သေႏၶဟုေခၚဆိုေလာက္ေပသည္။ အဂၤလိပ္အစုိးရ၏ ဖိႏွိပ္မႈႏွင့္ ေဒသခံ ေစာ္ဘြားမ်ား၏ အာဏာစက္ဓါးသြားေအာက္တြင္ မည္သူမွ် ႏိုင္ငံေရးဆိုတာကို လုပ္ဖို႕ေနေနသာသာ ပါစပ္ပင္မဟရဲေလာက္ေသာ အေျခအေနတြင္ စာၾကည့္တုိက္ကေလးအေၾကာင္းျပကာ ႏိုင္ငံေရးကိုႀကိတ္လုပ္ခဲ့သည္။ ကိုခ်မ္းသာလည္း ယင္းလုပ္ငန္းတြင္ တစိတ္တေဒသအျဖစ္ ပါ၀င္လာသည္။ ရန္ကုန္ရွိ တို႕ဗမာအစည္းအရံုးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ရွားမႈအဖြဲ႕မ်ားမွေပးပို႕ေသာ စာအုပ္၊ ဂ်ာနယ္၊ စာေစာင္မ်ားကို `အလင္းေရာင္´က လူငယ္ထုအတြင္း ျဖန္႕ေ၀လံႈ႕ေဆာ္ခဲ့သည္။ တခါတရံ ေစာ္ဘြားပုလိပ္တပ္က လာေရာက္ စစ္ေဆးသည့္ အခါမ်ဳိးတြင္ ကိုတင္ဧအဖြဲ႕မွကိုထြန္းဦးသည္ စက္ဘီးကိုယ္စီျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးစာေစာင္မ်ားကို ထုပ္ပုိးတင္ေဆာင္ကာ ေညာင္ေရႊျမိဳ႕ကို ႏွစ္ပတ္ခန္႕ပတ္ရင္း ေရွာင္ေနခဲ့ရဖူးသည္။ ဂ်ပန္ေခတ္ အာရွလူငယ္အစည္းအရံုး ဖြဲ႕ေသာအခါ ကုိခ်မ္းသာသည္ တက္ၾကြစြာ ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး ေစာ္ဘြားမ်ားကို ဆန္႕က်င္သမႈျပဳခဲ့ေသးသည္။ ထုိအက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္လည္း ေနာင္အခါ ေစာ္ဘြားမ်ား၏ ျငိဳျငင္မႈကို ခံရကာ ေတာခုိခဲ့ရသည္။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး စတင္ေသာအခါ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဗိုလ္မွဴးေအာင္တုိ႕ ေစလႊတ္လိုက္ေသာ
ရဲေဘာ္-ဗိုလ္ဘရီသည္ ကိုတင္ဧတို႕ႏွင့္ အတူလက္တြဲကာ အင္းေလးတခြင္လႈပ္ရွားခဲ့သည္။
မဟာမိတ္မ်ားေပးပုိ႕လုိက္ေသာ လက္နက္ခဲယမ္းမ်ားကို
ဂ်ပန္ေခတ္အတြင္းေဖာက္လုပ္ခဲ့ေသာ ေတာင္ေလးလံုး-ေခါင္တိုင္ (ေရပူစမ္း)
လမ္းအတိုင္းေပးပို႕လိုက္သည့္ သတင္းရ လြတ္လပ္ေရးရရွိခဲ့ေသာ္လည္း
ရွမ္းျပည္ႏွင့္ကရင္နီျပည္တို႕တြင္ ပေဒသရာဇ္စနစ္သည္ ဆက္လက္က်န္ရွိေနေသးေသာ မျမသီသည္ကိုခ်မ္းသာမရွိသည့္ေနာက္ပိုင္း ေတာ္လွန္ေရးတြင္ဆက္လက္တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၿပီး ပေဒသရာဇ္ေစာ္ဘြားမ်ား အာဏာစြန္႕ေသာ (၁၉၅၉) ခုႏွစ္ကုန္တြင္ ေျမေပၚ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕၊ ေရေအးကြင္းရပ္၊ ၿမိဳ႕ပတ္လမ္းအေရွ႕၊ အစိုးရဆန္ဂိုေဒါင္အနီးရွိ ေနအိမ္တြင္ေဆြမ်ဳိးမ်ားႏွင့္အတူ ေနထိုင္သြားခဲ့သည္။ မကြယ္လြန္မီွအခ်ိန္ထိ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ ရပလ ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ား ျဖစ္ၾက ေသာ ဦးထြန္းျမင့္-ေတာင္ႀကီး၊ ဦးခြန္ထီး-ပင္လံု (သရုပ္ေဆာင္စိုင္းစုိင္းခမ္းလႈိင္၏အဖိုး)၊ ဦးေရႊအံုးတုိ႕ (၁၉၈၉) တြင္ ဖြဲ႕စည္း တည္ ေထာင္ေသာ ရွမ္းျပည္တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (ရ-တ-ဒ-ဖ) ဌာနခ်ဳပ္တည္ရွိရာ (ေရထြက္ဦးလမ္း၊ ကန္ေရွ႕ရပ္ရွိ ဆီဆိုင္ေစာ္ဘြားစ၀္ခြန္ၾကည္သမီး၊ စ၀္ျမ၀င္းပိုင္အိမ္) သို႕ မၾကာခဏသြားေရာက္ကာအားေပးကူညီခဲ့သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ (၄၀) ေက်ာ္အခ်ိန္က ပထမပင္လံုညီလာခံတြင္ ေဟာေျပာခဲ့ေသာ ဦးထြန္းျမင့္ေတာင္ႀကီးႏွင့္ဦးခြန္ထီး-ပင္လံုတို႕၏ ေျပာၾကားခ်က္မ်ားကို မေမ့ႏိုင္ဘဲျပန္ေျပာင္းေျပာျပေနတတ္သည္။ ကြယ္လြန္ခါနီးအခ်ိန္အထိ စစ္ဘက္တြင္ ရာထူးႀကီးႀကီးရေနေသာ သားႀကီးႏွင့္ သားငယ္ကို ဆက္သြယ္အေၾကာင္းၾကားျခင္းမရွိခဲ့ေပ။ (၁၉၉၀)ေနာက္ပုိင္းတြင္ကြယ္လြန္သြားေၾကာင္း သိရွိရသည္။
(ရပလ-ရွမ္းျပည္ျပည္သူ႕လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႕၊
၁၉၄၆-ပထမပင္လံုညီလာခံအၿပီးဖြဲ႕စည္းခဲ့ေသာ ရွမ္းျပည္၏ပထမဆံုးႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕၊ အလာေကာင္းေသာ္လည္းအခါေႏွာင္းၿပီ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဘ၀ေရာက္မွ
မိမိဘ၀အမွန္ကိုတစြန္းတစသိရွိေနၿပီျဖစ္ေသာ ပါတနာတစ္ေယာက္ လြမ္းဆြတ္သတိရမႈတုိ႕
မိဘ၏လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ား သက္ရွိထင္ရွားက်န္ရွိေနေသးေၾကာင္း
သိရွိေသာအခါ ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားထံ ခ်ဥ္းကပ္၍ လိုက္လံကန္ေတာ့သည္။ ရန္ကုန္တြင္
ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနထုိင္ႏိုင္ရန္ တိုက္ခန္းမ်ားျဖင့္ ကန္ေတာ့ေသာ္လည္း
ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားက လံုး၀လက္မခံေခ်။ မိမိ၏ေသြးေသာက္ရဲေဘာ္၏
ရင္ေသြးကိုျမင္ရ၍၀မ္းသာၾကေသာ္လည္း ပကတိ ျဖစ္ပ်က္ ေနေသာ အေျခအေနတို႕ေၾကာင့္
ေအာ့ႏွလံုးနာမိၾကသည္။ ထိုရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားထံ က်ေနာ္သည္ ခ်ဥ္းကပ္ေသာအခါ
ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားက- -´ဒီလူရဲ့ ကေလးဘ၀ကို ေတြးၾကည့္ရင္
အင္မတန္သနားစရာ ေကာင္းပါတယ္၊ ဘဘတို႕ကို ထိုင္ကန္ေတာ့ တုန္းကဆိုရင္
သူ႕မ်က္ႏွာမွာမ်က္ရည္က်ေနသလို ဘဘတို႕လဲ ရင္ထဲကိုဆုိ႕တက္လာတယ္၊
ဒါေပမဲ့သူ႕လက္ရွိစရိုက္က မိဘအရင္း စရုိက္နဲ႕ လံုး၀ျခားနားသြားၿပီမို႕
ဘဘရဲ႕၀မ္းနည္းစိတ္ဟာ လြင့္ျပယ္သြားပါတယ္- - ´ ဟုက်ေနာ္႕ကိုေျပာျပဖူးသည္။ အပယ္ခံဆိုသည္မွာ- - - (၂၀၀၃) ခုႏွစ္၊ ေမ (၃၀) ဒီပဲယင္းလုပ္ၾကံမႈအၿပီးတြင္ ပါတနာသည္ အဓိကအမိန္႕ေပးႀကိဳးကိုင္သူဟု သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚလာေသာ အခါ က်ေနာ္တို႕ေတာင္တန္းသားမ်ားအားလံုး ေဒါသထြက္ကုန္ၾကသည္။ `တို႕တိုင္းရင္းသားျဖစ္လို႕ကေတာ့ ဒီေကာင့္ကို အမႈန္႕ေခ် ၿပီး စာရင္းကေန ပယ္ပစ္မယ္´ဟု က်ဳံး၀ါးၾကသူမ်ားလည္းရွိသည္။ တကယ္ေတာ့ပါတနာဟာ ဗမာမဟုတ္ပါ၊ ေတာင္တန္းသား၊ အင္းသားလူမ်ဳိးစစ္စစ္ျဖစ္ပါသည္။ အင္းတုိင္းရင္းသားသာမက ေတာင္တန္းသားအျဖစ္ကပါ ပစ္ပယ္ဖို႕ရန္ ပါတနာ့ကို သူ႕အကုသိုလ္၊ ဒုစရုိက္ကဖန္တီးခဲ့ေလၿပီ။ က်ေနာ္တို႕ ေတာင္တန္းေဒသတြင္
ဓေလ့ထံုးစံတစ္ခုရွိသည္။ ရြာတစ္ရြာတြင္ ဆိုးသြမ္း၊ မိုက္မဲ၊ မူးယစ္ရမ္းကားသူကို
ဆံုးမ၍ မရသည့္အခါ `ရြာမွပယ္မည္´ ဟုသတိေပးတားျမစ္လွ်င္
ထုိသူသည္လူေကာင္းျဖစ္ရန္ႀကိဳးစားလာပါသည္။ ရြာမွပယ္သည္ ဆုိသည္ မွာ
ေျပာဆိုဆံုးမ၍မရသည့္လူမုိက္သည္ ေသဆံုးခဲ့ေသာ္ သံဃာေတာ္မ်ားမွ တရားမနာျခင္း၊
လူထုကလိုက္လံပို႕ေဆာင္ျခင္း ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ရာဇ၀င္တြင္သည့္
လုပ္ၾကံမႈမ်ဳိးႏွစ္ႀကိမ္ရွိသြားေလၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႕လုပ္ၾကံခံမႈသည္
ပထမ ျဖစ္ၿပီး၊ ဒီပဲယင္း လုပ္ၾကံခံရမႈသည္ ဒုတိယ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္သည္ (၂၀၀၆)
ခုႏွစ္၊ ဇြန္လဆန္းပိုင္းက မံုရြာတကၠသိုလ္ရွိသူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ (ဆရာမ)ထံ
အလည္ေရာက္ရွိေသာအခါ ငါးရက္ေနခဲ့ပါသည္။ ယေန႕တုိင္မံုရြာရွိမိဘအခ်ဳိ႕သည္
မိမိတို႕၏ သားမ်ားသည္ ဆုိင္ကယ္ ျဖင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ဒီပဲယင္းခရီးစဥ္သို႕
အတူလိုက္ပါသြားခဲ့ရာ ယေန႕ခ်ိန္ထိ အိမ္ျပန္မေရာက္လာေသးတာကို
ျပန္လာႏိုးႏိုးျဖင့္လည္တဆန္႕ဆန္႕ေမွ်ာ္ေနၾကသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ သားစိတ္ျဖင့္
စိတ္ေ၀ဒနာသည္ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ ၀ဋ္ေၾကြးရွိသမွ်ေက်ပါေစေတာ့ က်ေနာ္ေမးျမန္းဖူးသည့္ ဦးခ်မ္းသာ၏အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ျပည္သူ႕ရဲေဘာ္ေဟာင္းတစ္ဦးက `သားတုိ႕က ၿပိဳကြဲေနတဲ့ ျပည္ေထာင္စု ကုိ တည္ေဆာက္ဖုိ႕ႀကိဳးစားေနေပမယ့္ ဒီေကာင္ေတြအဖြဲ႕ကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုကိုပ်က္ေအာင္လုပ္ေနတယ္ကြ´ ဟု ေျပာခဲ့ပါသည္။ မရွိေတာ့တဲ့ျပည္ေထာင္စုကို
တည္ေဆာက္ဖို႕ႀကိဳးစားၾကေသာ `ရွမ္းျပည္အတုိင္ပင္ခံေကာင္စီ´သည္ ၂၀၀၅-ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၈၊၅ |
| ||||||||||||||||||||||||||||
|
Home | About HitTaing | Activities | Statements | Current News | Photo Gallery | Contact Us | Related Links | Back to Top |
||||||||||||||||||||||||||||||
|
Suggestions & Comments: webmaster@hittaing.org |
||||||||||||||||||||||||||||||
